Geoportal planu ogólnego Krakowa. Instrukcja weryfikacji

Jak przeglądać projekt planu, oceniać ustalenia audytu i zapisywać wyniki swojej pracy.

W pięć minut

Po co jest weryfikacja

Audyt porównał projekt planu ogólnego z planami miejscowymi, wcześniejszymi wersjami projektu i danymi o mieście. Zrobił to automatycznie i wskazał miejsca, w których coś się nie zgadza albo wygląda nietypowo. Automat się myli. Dlatego każde takie miejsce trzeba obejrzeć okiem urbanisty i ocenić: to rzeczywiście problem, to nie jest problem albo tego nie da się ocenić bez dodatkowej wiedzy.

Twoja ocena to status (jedno kliknięcie) i krótka notatka z uzasadnieniem. Z ocen powstaje raport. Narzędzie niczego nie rozstrzyga za Ciebie.

Pięć kroków z jedną pozycją

1. Wybierz pozycję. W prawym panelu otwórz zakładkę „Kolejka”, wybierz listę plam (jedna jest wybrana od razu) i kliknij „Następny”. Mapa pokaże miejsce, a zakładka „Karta” jego opis.
2. Przeczytaj kartę. Karta mówi, co ustalił audyt. Przy plamie jest cytat z uchwały planu miejscowego, numer paragrafu i odnośnik do pliku uchwały.
3. Obejrzyj miejsce. Włącz ortofotomapę albo widok 3D. Gdy cytat budzi wątpliwości, otwórz uchwałę.
4. Oceń. W ramce „Weryfikacja” na karcie kliknij status i wpisz notatkę: co wynika ze sprawdzenia i na jakiej podstawie.
5. Sprawdź zapis i idź dalej. Gdy w ramce widać napis „zapisano” z godziną, kliknij „Następny”.

Na koniec dnia zapisz kopię pracy do pliku: zakładka „Weryfikacja”, przycisk „Zapisz kopię pracy (plik)”. Pełny przykład jednej pozycji od początku do końca jest w rozdziale 7.

Gdzie co jest na ekranie

Jeśli nie widzisz któregoś panelu, jest zwinięty. Kliknij wąski przycisk na krawędzi mapy. Gdy prawy panel jest zwinięty ręcznie, po kliknięciu mapy u góry mapy pojawia się przycisk „Karta: …”, który go rozwija. Schemat ekranu jest w rozdziale 3.

1Po co jest to narzędzie

Co pokazuje

Narzędzie pokazuje roboczy projekt planu ogólnego Krakowa z 31 lipca 2026 r. To 8 050 stref. Każda ma swój symbol, rodzaj i wskaźniki: intensywność, wysokość, powierzchnię zabudowy i powierzchnię biologicznie czynną.

Na projekt nałożone są ustalenia audytu. To miejsca, w których dane wskazują coś do sprawdzenia. Na przykład: bardzo wysoki limit wysokości albo teren, który plan miejscowy chroni przed zabudową, a projekt zalicza do strefy budowlanej.

Twoje zadanie to obejrzeć te miejsca, ocenić je i zapisać wynik. Narzędzie prowadzi Cię po kolei i pamięta, co już jest zrobione.

Czym to narzędzie nie jest

• To nie jest oficjalny serwis miasta. Wiążący jest wyłącznie dokument opublikowany przez urząd.
• To nie jest ostateczna wersja planu. Projekt jest roboczy i może się zmienić.
• Narzędzie nie zastępuje lektury uchwał. Cytaty z planów miejscowych są skrótem. W razie wątpliwości otwórz plik uchwały.
• Narzędzie nie zna intencji autorów. Projekt nie ma opublikowanego uzasadnienia.

Trzy słowa, które warto rozróżniać

• Strefa to jednostka planu ogólnego, np. 1622SU. W tej instrukcji i w narzędziu „strefa” zawsze oznacza plan ogólny.
• Teren to jednostka planu miejscowego, np. MW.3. Jednostkę planu ogólnego nazywamy zawsze strefą, nigdy terenem. W zwykłym znaczeniu (grunt, ukształtowanie: „Rzeźba terenu”, „Poziom terenu”, „spadki terenu”, „na terenie planu”) słowo zachowuje potoczny sens.
• Plama to część strefy leżąca na terenie obowiązującego planu miejscowego, którego przeznaczenie należy do jednej z czterech badanych grup (np. usługi w planie, a strefa mieszkaniowa w projekcie). To miejsce do sprawdzenia, a nie stwierdzona niezgodność: o niej mówi dopiero kolor plamy. Plama jest zwykle mniejsza niż strefa.

2Uruchomienie i pierwsze kroki

Uruchomienie

Jeśli masz adres internetowy narzędzia, otwórz go w przeglądarce i przejdź do kroku 3. Jeśli masz folder z plikami:

1. Kliknij dwa razy plik uruchom_geoportal.bat w folderze narzędzia.
2. Otworzy się przeglądarka z adresem http://localhost:8770. Pojawi się też czarne okno. Zostaw je otwarte do końca pracy. Zamknięcie tego okna wyłącza narzędzie.
   Jeśli przeglądarka się nie otworzy, przeczytaj tekst w czarnym oknie. Najczęściej brakuje programu Python: okno podaje adres, z którego się go pobiera. Po instalacji uruchom plik ponownie. Jeśli okno pisze, że port jest zajęty, narzędzie już działa w innym oknie.
3. Poczekaj, aż zniknie napis „Wczytuję plan ogólny”. Trwa to kilka do kilkunastu sekund. Jeśli zamiast mapy pojawi się komunikat o błędzie, zrób to, co w nim napisano: zwykle wystarczy odświeżyć stronę klawiszami Ctrl+F5.

Najkrótsza ścieżka pracy

Jeśli nie widzisz panelu z prawej albo z lewej strony, jest zwinięty (w wąskim oknie panele zwijają się same). Kliknij wąski przycisk na krawędzi mapy albo naciśnij klawisz ] (prawy panel) lub [ (lewy). Więcej w rozdziale 3.

1. W prawym panelu otwórz zakładkę „Weryfikacja”. Wpisz swoje imię i nazwisko. Robisz to raz.
2. Otwórz zakładkę „Kolejka”. Z listy „Lista do przejścia” wybierz zestaw plam, np. „Zieleń i grunty rolne z planów: plan chroni przed zabudową”. Na takiej liście jedna pozycja to jedno miejsce na mapie.
3. Kliknij „Następny”. Mapa przejdzie do pierwszej plamy, największej na liście. W zakładce „Karta” otworzy się jej opis.
4. Przeczytaj kartę i cytat z planu miejscowego. Obejrzyj miejsce na mapie. W razie potrzeby włącz ortofotomapę albo widok 3D.
5. W formularzu „Weryfikacja” na karcie kliknij status, np. „bez zastrzeżeń” albo „problem potwierdzony”.
6. Wpisz krótką notatkę: co wynika ze sprawdzenia i na jakiej podstawie.
7. Kliknij „Następny” i powtarzaj.
8. Na koniec dnia otwórz zakładkę „Weryfikacja” i zapisz kopię pracy do pliku.

To wystarczy, żeby zacząć. Pełny przykład jednej pozycji jest w rozdziale 7. Listy „Obszary priorytetu A”, „B” i „C” zostaw na później: obszar to temat zbiorczy i ocenia się go inaczej (rozdział 7, „Jak weryfikować obszar A, B, C”). Resztę instrukcji czytaj wtedy, gdy czegoś potrzebujesz.

3Układ ekranu

Schemat

Nagłówek

• Wyszukiwarka: znajduje strefę, ulicę, plan miejscowy albo działkę. Opis w rozdziale 4.
• „Odległość” i „Powierzchnia”: pomiary na mapie. Opis w rozdziale 9.
• „Widok 3D”: pochyla mapę i pokazuje bryły. Opis w rozdziale 8.
• „Całe miasto”: wraca do widoku całego Krakowa.
• „Drukuj”: przygotowuje arkusz z mapą i legendą.
• „Analiza”: otwiera raport tekstowy z audytu w osobnej karcie przeglądarki. Opis w rozdziale 10.
• „Instrukcja”: otwiera ten dokument.
• „Pomoc”: krótka ściąga w okienku.

Lewy panel: co widać na mapie

• Zakładka „Warstwy”: włączasz i wyłączasz to, co rysuje się na mapie. Suwak obok nazwy zmienia krycie, czyli przezroczystość.
• Zakładka „Filtry”: zawężasz mapę do stref, które spełniają warunki.
• Zakładka „Legenda”: objaśnienia kolorów. Pokazuje tylko to, co jest włączone.

Zakładka „Warstwy” ma kilka części:

Wyszarzona warstwa nie rysuje się w bieżącej skali. Kliknij skalę podaną przy jej nazwie. Mapa przybliży się tak, żeby warstwa była widoczna. Odnośnik „opis” przy warstwie audytu otwiera właściwy rozdział analizy.

Mapa

• Przesuwanie: przeciągnij lewym przyciskiem myszy.
• Przybliżanie: kółko myszy albo przyciski plus i minus w lewym górnym rogu mapy.
• Obrót i pochylenie: przeciągnij prawym przyciskiem myszy. Kliknięcie w kompas przywraca północ u góry.
• Kliknięcie strefy, plamy, konfliktu albo innego obiektu audytu otwiera jego kartę w prawym panelu.
• Przycisk „Legenda” na mapie otwiera objaśnienia w osobnym oknie. W widoku 3D to okno objaśnia też kolory budynków.

Okna na mapie i zwijanie paneli

• Okna „Legenda”, „Widok 3D”, okno wybranej strefy, okno budynku i okno pomiaru możesz przesuwać. Złap okno za pasek z tytułem i przeciągnij. Narzędzie pamięta położenie okien.
• Przycisk z kreską obok krzyżyka zwija okno do samego paska z tytułem. To samo robi podwójne kliknięcie paska.
• Okno przeciągnięte w inne miejsce dostaje na pasku dodatkowy przycisk ⇱ („Odstaw okno na domyślne miejsce”). Kliknij go, a okno wróci do kolumny przy krawędzi mapy.
• Krzyżyk okna „Widok 3D”, okna strefy i legendy tylko zamyka okno. Nie wyłącza widoku 3D ani widoku jednej strefy. Zamknięte okno przywrócisz przyciskiem „Okno widoku 3D” albo „Okno strefy”, który pojawia się wtedy u góry mapy. Krzyżyk okna pomiaru kończy pomiar, a krzyżyk okna budynku zdejmuje podświetlenie budynku.
• Klawisz Esc, gdy kursor klawiatury jest w oknie (np. po przesunięciu suwaka), działa jak krzyżyk tego okna.
• Panele boczne możesz zwinąć, żeby mapa była większa. Służy do tego wąski przycisk na krawędzi mapy. Ten sam przycisk rozwija panel z powrotem. Z klawiatury: klawisz [ zwija i rozwija lewy panel, ] prawy.
• W wąskim oknie panele zwijają się same: lewy poniżej ok. 1200 px szerokości okna, prawy poniżej ok. 900 px. Rozwiniesz je tym samym przyciskiem na krawędzi mapy albo klawiszem [ lub ]. Prawy panel zwinięty w ten sposób rozwija się też sam, gdy klikniesz strefę albo przejdziesz do następnej pozycji kolejki.
• Jeśli prawy panel jest zwinięty ręcznie (przyciskiem albo klawiszem ]), kliknięcie mapy go nie rozwija. U góry mapy pojawia się wtedy przycisk „Karta: …” z nazwą klikniętego obiektu, np. „Karta: 1622SU”, a przycisk zwijania na krawędzi mapy zmienia kolor. Kliknij przycisk „Karta: …” albo naciśnij ], żeby rozwinąć panel i zobaczyć kartę. Przejście po kolejce („Następny”) i wybór z wyszukiwarki rozwijają panel zawsze.
• Domyślny układ okien i paneli przywraca przycisk „Przywróć domyślny układ okien i paneli” na dole okna „Pomoc”.

Prawy panel: opis miejsca i Twoja praca

Pasek stanu

Na dole ekranu widać: przybliżoną skalę mapy, współrzędne kursora (geograficzne i w układzie PL-2000 strefa 7) oraz skrót źródeł danych. Przycisk „Źródła danych” otwiera pełną listę źródeł.

Komunikaty narzędzia pojawiają się w pasku u góry mapy. Zwykły komunikat znika sam po kilku sekundach. Komunikat o błędzie jest czerwony i zostaje, dopóki nie zamkniesz go krzyżykiem.

4Jak znaleźć strefę

Kliknięcie na mapie

Kliknij strefę. Dostanie błękitny obrys, a w zakładce „Karta” pojawi się jej opis. Symbole stref widać na mapie po przybliżeniu.

Wyszukiwarka

Wpisz co najmniej dwa znaki. Pod polem pojawi się lista wyników. Kliknij wynik albo naciśnij Enter, żeby wybrać pierwszy. Strzałki w dół i w górę przechodzą po wynikach.

Filtry

W zakładce „Filtry” ustawiasz warunki. Mapa pokazuje wtedy tylko strefy, które je spełniają.

• „Rodzaj strefy”: odznacz rodzaje, których nie chcesz widzieć.
• „Wskaźniki”: wpisz zakres „od” i „do”, np. wysokość od 25 m.
• „Sygnały audytu”: zaznacz sygnał. Zostaną strefy, które go mają. Przy kilku zaznaczonych sygnałach wystarczy jeden z nich.
• „Inne warunki”: wersja, w której nadano symbol, status weryfikacji, dzielnica.

Pod filtrami widać, ile stref i ile hektarów spełnia warunki.

• „Pokaż listę wyników” przenosi wynik do zakładki „Kolejka”. Lista mieści do 600 największych stref.
• „Wyczyść filtry” przywraca wszystkie strefy.

Kolor według

Lista „Kolor według” w zakładce „Warstwy” zmienia to, co oznacza kolor strefy. Do wyboru:

• „rodzaju strefy” (ustawienie początkowe),
• „maks. intensywności”,
• „maks. wysokości”,
• „min. powierzchni biologicznie czynnej”,
• „maks. powierzchni zabudowy”,
• „wersji, w której nadano symbol”,
• „pokrycia planami miejscowymi”,
• „sygnałów audytu” (czerwone są strefy z co najmniej jednym sygnałem),
• „statusu weryfikacji” (widać postęp Twojej pracy).

Znaczenie kolorów zawsze sprawdzisz w legendzie.

Rodzaje stref

Symbol strefy składa się z numeru i rodzaju. 1622SU to strefa usługowa numer 1622.

5Karta strefy

Karta otwiera się w prawym panelu po kliknięciu strefy. Czytaj ją od góry.

Symbol i rodzaj

Na górze jest symbol strefy i jej rodzaj. Czasem pod spodem jest podtyp, np. rezerwa pod drogę. Podtyp doprecyzowuje, co projekt przewiduje w tej strefie.

Sześć liczb

„nie określa się” oznacza, że projekt nie ustala danego wskaźnika dla tej strefy.

Sygnały audytu

Pod liczbami są kolorowe etykiety, np. wyspa wysokości. To sygnały audytu dla tej strefy. Najedź kursorem na etykietę, żeby zobaczyć definicję z progiem. Pod etykietami jest też rozwijane objaśnienie „Co oznaczają te sygnały”. Pełny opis zawiera tabela w rozdziale 6. Etykieta bez sygnałów audytu znaczy, że automatyczne sprawdzenie niczego nie wskazało. Nie znaczy, że strefa jest bez wad.

Przyciski

• „Pokaż tę strefę w 3D”: zostawia na mapie samą strefę jako bryłę, z istniejącymi budynkami. Opis w rozdziale 8.
• „Przybliż”: dopasowuje mapę do strefy.
• „Google Maps” i „Street View”: otwierają to miejsce w mapach Google, w nowej karcie.
• „Kopiuj odnośnik”: kopiuje adres, który otwiera narzędzie od razu na tej strefie. Możesz go wkleić do wiadomości albo notatki.

Formularz weryfikacji

Ramka „Weryfikacja: strefa …” to miejsce na Twoją ocenę: status i notatkę. Opis w rozdziale 7.

Obszary do pogłębionych analiz

Jeśli strefa leży w jednym z obszarów A, B, C, karta podaje jego numer, nazwę, powód i wskazówkę, co sprawdzić.

Co mówią plany miejscowe

Jeśli w strefie są plamy, karta pokazuje odczyty z tekstów uchwał. Każdy odczyt zawiera:

• nazwę planu miejscowego, symbol terenu w planie i paragraf uchwały,
• powierzchnię plamy,
• ocenę w kolorowej etykiecie, np. plan nie dopuszcza mieszkań,
• cytat albo streszczenie zapisu,
• wskaźniki z planu, jeśli je odczytano,
• odnośnik „BIP” do strony uchwały i odnośnik do pliku PDF, jeśli jest w zasobie narzędzia.

Etykieta „pewność odczytu tekstu planu: średnia” albo „pewność odczytu tekstu planu: niska” znaczy, że zapis był niejednoznaczny. Wtedy koniecznie otwórz uchwałę.

Profil, dostępność, historia i kontekst

• „Profil funkcjonalny”: co projekt dopuszcza w strefie jako funkcję podstawową i dodatkową.
• „Standardy dostępności ustalone w projekcie”: największa odległość do szkoły podstawowej, do zieleni publicznej (co najmniej 3 ha) i do parku (co najmniej 15 ha), jaką projekt ustala dla tej strefy. To wartości wpisane do projektu, a nie odległość zmierzona na mapie: karta nie mówi, jak daleko od strefy jest najbliższa szkoła. Sekcja pojawia się tylko w strefach, dla których projekt takie wartości podaje (strefy mieszkaniowe). Etykieta „ponad 1 500 m z ustawy, do oceny” znaczy, że projekt dopuszcza większą odległość do szkoły niż 1 500 m wskazane w art. 13f ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dopuszczalność takiego odstępstwa ocenia prawnik. Więcej w analizie, rozdział 1.6.
• „Historia symbolu”: rodzaj strefy w wersji z października 2025 r. i z grudnia 2025 r., wersja, w której nadano obecny symbol, i powierzchnia zmienionych części strefy. Dopisek „odczyt niepewny” znaczy, że skan w tym miejscu był niejednoznaczny.
• „Kontekst”: dzielnica, jaka część strefy leży w planach miejscowych, liczba budynków, zieleń według Studium z 2014 r., obszar zagrożenia powodzią, park krajobrazowy, obszar UNESCO.

W klikniętym punkcie

Na dole karty są dane o dokładnie tym miejscu, w które trafiło kliknięcie: współrzędne, plan miejscowy i teren w planie, numer działki, grupa własności, budynek.

• Te dane pobierają się z internetu, z serwisów miasta i GUGiK. Pojawiają się po chwili.
• Są tylko po kliknięciu na mapie. Po wybraniu strefy z listy albo z wyszukiwarki tej części nie ma.
• Gdy serwis nie odpowiada, zobaczysz o tym krótką informację. Kliknij jeszcze raz za chwilę.

Karty innych obiektów

Własne karty mają też: plama, zmiana między wersjami, konflikt planistyczny, obszar uzupełnienia zabudowy i obszar do analiz. Plamę, zmianę, konflikt i obszar uzupełnienia zabudowy klikasz na mapie. Najpierw włącz ich warstwę w zakładce „Warstwy”.

Obszaru A, B, C nie klika się na mapie: kliknięcie wewnątrz jego obrysu otwiera kartę strefy. Kartę obszaru otwórz z zakładki „Obszary”, z wyszukiwarki (np. A3) albo odnośnikiem w części „Obszary do pogłębionych analiz” na karcie strefy.

Gdy klikniesz plamę albo inny obiekt, pod jego kartą jest przycisk „Karta strefy …”. Prowadzi do strefy, która leży w tym samym miejscu.

Gdy w klikniętym punkcie leży kilka obiektów, nad kartą pojawia się napis „W tym miejscu są 2 obiekty” (albo więcej) i przyciski do przełączania kart.

6Ustalenia audytu

Pięć rodzajów ustaleń

Sygnały przy strefie

Nazwy w pierwszej kolumnie są takie jak na karcie strefy i w filtrach. Kolor etykiety mówi o wadze: czerwona to sprawa pilniejsza, żółta to rzecz do obejrzenia, szara to informacja. Odnośnik „więcej w analizie” w trzeciej kolumnie otwiera w osobnej karcie miejsce, w którym analiza opisuje dany sygnał i podaje, ilu stref dotyczy.

Plamy: strefa projektu na tle planu miejscowego

Plama to część strefy leżąca na terenie obowiązującego planu miejscowego, którego rodzaj przeznaczenia różni się od rodzaju strefy projektu (tabela niżej). Czy różnica jest rzeczywista, rozstrzyga tekst uchwały. To pokazuje kolor plamy. Są cztery grupy. Nazwa warstwy w zakładce „Warstwy” składa się z nazwy grupy i strefy projektu, np. „Usługi i produkcja z planów → strefa mieszkaniowa”.

Kolor plamy to ocena z tekstu uchwały:

• czerwony: plan stanowi inaczej niż projekt, np. nie dopuszcza mieszkań;
• pomarańczowy: plan częściowo się zgadza, np. dopuszcza mieszkania z limitem;
• zielony: według tekstu uchwały plan dopuszcza to samo co strefa projektu (np. „plan przewiduje mieszkania”), więc rozbieżności nie ma;
• szary: tekstu planu nie odczytano albo nie oceniono. Oceń samodzielnie (lista „Plamy bez oceny tekstu planu” w zakładce „Kolejka”).

Plamy zielonej nie ma w gotowych listach kolejki. Jeśli na nią trafisz, sprawdź cytat. Gdy potwierdza zgodność, wybierz „bez zastrzeżeń”. Gdy uznasz, że plan jednak stanowi inaczej, wybierz „problem potwierdzony” i opisz to w notatce.

Co sprawdzić: czy cytat dobrze oddaje zapis uchwały, czy różnica jest istotna i czy ma rozsądne wyjaśnienie. Pamiętaj, że plan miejscowy obowiązuje dalej. Strefa planu ogólnego mówi, na co będzie go można w przyszłości zmienić.

Zmiany między wersjami roboczymi

Projekt miał trzy wersje robocze: z października 2025 r., z grudnia 2025 r. i z lipca 2026 r. Warstwa „Zmiany między wersjami roboczymi” pokazuje miejsca, w których zmienił się rodzaj strefy.

Warstwa jest duża, więc wczytuje się dopiero po pierwszym włączeniu. Trwa to chwilę.

Karta zmiany nie ma formularza weryfikacji. Swoją ocenę zapisz przy strefie: kliknij „Karta strefy …” pod kartą zmiany.

Obszary A, B, C

Obszar to zbiorczy temat, który obejmuje wiele stref. Jest ich 23. Lista jest w zakładce „Obszary”.

• A do wyjaśnienia przed dalszymi pracami nad planem.
• B do analizy w toku prac.
• C do sprawdzenia przy okazji.

Karta obszaru podaje skalę, główny powód, co sprawdzić, jakich ekspertów zapytać i listę stref obszaru. Przycisk „Przejdź strefy obszaru po kolei” tworzy z nich kolejkę. Obszary A1 i C6 nie mają obrysu na mapie ani listy stref, bo dotyczą całego planu.

Obrys obszaru na mapie tylko pokazuje zasięg. Kliknięcie w jego wnętrzu otwiera kartę strefy, a nie obszaru. Jak oceniać obszar, opisuje rozdział 7, „Jak weryfikować obszar A, B, C”.

Konflikty planistyczne

To znane spory o zagospodarowanie z lat 2016–2026. Na mapie są żółtymi kółkami. Karta opisuje spór, jego stan, strefę projektu w tym miejscu i źródła. Lista jest niepełna, a położenie części punktów przybliżone.

7Weryfikacja krok po kroku

O co chodzi

Weryfikacja to Twoja ocena ustaleń audytu. Dla każdego sprawdzanego miejsca zapisujesz dwie rzeczy: status, czyli wynik w jednym słowie, i notatkę, czyli uzasadnienie. Z tych wpisów powstaje potem raport.

Formularz weryfikacji mają: strefy, plamy, obszary A, B, C, konflikty i obszary uzupełnienia zabudowy.

Kolejne kroki

1. Otwórz zakładkę „Weryfikacja”. W polu „Imię i nazwisko” wpisz swój podpis. Trafi on do każdego Twojego wpisu.
2. Otwórz zakładkę „Kolejka”. Z listy „Lista do przejścia” wybierz zestaw do sprawdzenia. Na początek najlepsza jest lista plam, np. „Zieleń i grunty rolne z planów: plan chroni przed zabudową”.
3. Kliknij „Następny”. Mapa przejdzie do pozycji i otworzy się jej karta. Wyjątek: obszary A1 i C6 nie mają zasięgu na mapie, więc mapa zostaje w miejscu.
4. Obejrzyj miejsce i przeczytaj kartę. Na karcie plamy jest cytat z planu miejscowego, paragraf uchwały i odnośnik do jej pliku. Karta obszaru i karta strefy bez plam cytatu nie mają. W razie wątpliwości otwórz uchwałę. Pomocne są też: ortofotomapa (część „Podkład”), skan wcześniejszej wersji i widok 3D.
5. W formularzu na karcie kliknij status.
6. Wpisz notatkę.
7. Sprawdź, czy w formularzu jest napis „zapisano” z datą i godziną.
8. Kliknij „Następny”.

Jak weryfikować obszar A, B, C

Obszar to temat zbiorczy, a nie jedno miejsce. Status obszaru jest oceną całego tematu, np. „czy grunty rolne z zakazem zabudowy trafiły do stref budowlanych”. Dlatego obszar ocenia się na końcu, po obejrzeniu jego stref.

1. Otwórz kartę obszaru: zakładka „Obszary” albo lista „Obszary priorytetu A” (B, C) w kolejce. Przeczytaj „Główny powód” i „Co sprawdzić”.
2. Kliknij „Przejdź strefy obszaru po kolei”. Kolejka wypełni się strefami obszaru, od największej części wspólnej z obszarem.
3. Oceniaj strefy tak jak każdą inną pozycję: status i notatka przy strefie.
4. Wróć do karty obszaru (zakładka „Obszary”). Dopiero teraz wybierz status obszaru i wpisz notatkę z wnioskiem dla całego tematu.

• Obszary A1 („Bilans terenów i uzasadnienie projektu”) i C6 („Jakość techniczna pliku GML”) dotyczą całego planu. Nie mają zasięgu na mapie ani listy stref. Oceniasz je na podstawie opisu w analizie: odnośnik „Opis obszaru w analizie” na karcie.
• Duże obszary mają setki stref, np. A2 289, a B7 716. Nie musisz obejrzeć wszystkich. Napisz w notatce, ile stref zostało sprawdzonych i które.
• Status „bez zastrzeżeń” dla dużego obszaru wymaga uzasadnienia w notatce. Bez niego z raportu nie będzie wynikać, na czym opiera się ocena.
• Jeśli tematu nie da się zamknąć bez dokumentów z urzędu, wybierz „do wyjaśnienia” i napisz, czego brakuje.

Kolejka

Kolejka to lista miejsc do sprawdzenia. Do wyboru są gotowe zestawy:

• „Obszary priorytetu A”, „Obszary priorytetu B”, „Obszary priorytetu C” (jak je oceniać: wyżej),
• plamy każdej z czterech grup, osobno czerwone i pomarańczowe, np. „Usługi i produkcja z planów: plan nie dopuszcza mieszkań”,
• „Strefy zmienione w lipcu 2026”,
• „Plamy bez oceny tekstu planu”,
• „Strefy z intensywnością 12,0 lub ≥ 6”,
• „Strefy o wysokości 50 m i więcej”,
• „Strefy z PBC poniżej minimum”,
• „Obszary uzupełnienia zabudowy z mniej niż 5 budynkami”,
• „Moje wpisy: do wyjaśnienia i potwierdzone”, czyli sprawy, do których warto wrócić.

Listy dodatkowe pojawiają się same: „Wynik filtra stref” po kliknięciu „Pokaż listę wyników” w filtrach, lista o nazwie zaczynającej się od słowa „Plan:” po wybraniu planu miejscowego w wyszukiwarce oraz lista stref obszaru po kliknięciu „Przejdź strefy obszaru po kolei” na karcie obszaru.

• „Następny” i „Poprzedni” przechodzą po liście. Możesz też kliknąć dowolną pozycję.
• Kropka przy pozycji ma kolor jej statusu.
• Pasek nad listą pokazuje postęp: ile pozycji jest zakończonych, czyli ma status „problem potwierdzony” albo „bez zastrzeżeń”.
• Przy zaznaczonym „pomijaj zakończone” kolejka omija pozycje zakończone. Pozycje „w toku” i „do wyjaśnienia” zostają w kolejce, żeby można było do nich wrócić. Odznacz to pole, gdy chcesz przejrzeć wszystko jeszcze raz.
• Nad kartą jest ten sam pasek kolejki w skrócie: nazwa listy, numer pozycji oraz przyciski „Poprzedni” i „Następny”. Nie musisz wracać do zakładki „Kolejka”.

Statusy i ich znaczenie

Kliknięcie statusu od razu go zapisuje. Możesz go zmienić w dowolnej chwili.

Notatka

Dobra notatka odpowiada na trzy pytania: co wynika ze sprawdzenia, na jakiej podstawie i co trzeba jeszcze zrobić. Przykład:

Plan „Grębałów-Lubocza”, § 47: teren R1 to użytkowanie rolnicze z zakazem zabudowy (sprawdzone w tekście uchwały). Projekt daje strefę jednorodzinną 980SJ. Plama 21 ha, 93% działek bez budynków. Do wyjaśnienia przez autorów: czy rozszerzenie strefy budowlanej jest zamierzone.

To notatka z przykładu wyżej, w skrócie.

• Notatka zapisuje się sama, chwilę po tym, jak przestaniesz pisać. Zapisuje się też przy przejściu do innej karty i przy zamykaniu strony.
• W formularzu pojawia się wtedy napis „zapisano” z datą i godziną, np. „zapisano 14.11.2026 13:54”. Dopóki widać „zapisuję…”, poczekaj.
• Jeśli pole „Imię i nazwisko” jest puste, formularz przypomina: „Wpis będzie bez autora.”
• Jedno miejsce ma jeden wpis. Nowa treść zastępuje poprzednią.
• Status „do weryfikacji” przy pustej notatce usuwa wpis.
• Jeśli skasujesz notatkę, skrócisz ją o więcej niż 20 znaków albo usuniesz wpis kliknięciem statusu, pod notatką pojawi się przycisk „Cofnij: przywróć poprzednią notatkę”. Przywraca notatkę i status sprzed tej zmiany. Po kliknięciu przycisk zostaje i wtedy wraca do notatki, którą właśnie zastąpił, więc pomyłkę da się odwrócić w obie strony. Przycisk jest widoczny, dopóki nie otworzysz innej karty.

Gdzie zapisuje się praca

Wpisów nie zobaczysz albo przepadną, gdy:

• wyczyścisz dane przeglądania albo „pliki cookie i dane witryn”,
• pracujesz w oknie prywatnym (incognito) i je zamkniesz,
• otworzysz narzędzie pod innym adresem niż zwykle, na przykład dwuklikiem na pliku index.html (adres zaczyna się wtedy od file://) zamiast plikiem uruchom_geoportal.bat. Wpisy wtedy nie giną, tylko leżą pod tamtym adresem,
• komputer zostanie wymieniony albo system zainstalowany od nowa.

Jak nie stracić pracy

1. Na koniec każdego dnia otwórz zakładkę „Weryfikacja”.
2. Kliknij „Zapisz kopię pracy (plik)”. Przeglądarka zapisze plik o nazwie kopia_pracy_POG_RRRR-MM-DD_GGMM.json, czyli z datą i godziną zapisu, np. kopia_pracy_POG_2026-11-14_1354.json. Zwykle trafia on do folderu „Pobrane”.
3. Przenieś ten plik w bezpieczne miejsce: na dysk sieciowy, do chmury albo wyślij go sobie pocztą.

Kopie zapisane wcześniej pod nazwą weryfikacja_POG_….json pozostają ważne i wczytują się tak samo.

Plik kopii zawiera wszystkie Twoje wpisy. Nie otwieraj go i nie poprawiaj ręcznie. Służy tylko do wczytania z powrotem do narzędzia.

Odtworzenie pracy: kliknij „Wczytaj kopię pracy” i wskaż najnowszy plik kopia_pracy_POG_… (data i godzina są w nazwie). W pasku komunikatów nad mapą pojawi się podsumowanie: ile wpisów jest nowych, ile zastąpiło Twoje i ile pominięto.

Wczytanie łączy wpisy z pliku z tymi, które już masz. Przy tym samym miejscu zostaje wpis nowszy. Jeśli plik ma zastąpić albo usunąć Twoje obecne wpisy, najpierw pojawia się okno potwierdzenia. Wymienia te wpisy, podaje czas Twojej wersji i wersji z pliku oraz autora. Dopóki nie klikniesz „OK”, nic się nie zmienia. Okno ostrzega też, gdy wpisy w pliku mają czas z przyszłości, czyli zegar drugiego komputera się spieszy.

Po wczytaniu pliku w zakładce „Weryfikacja” może pojawić się lista „Do przywrócenia”. Trafia na nią poprzednia treść wpisów, które plik zastąpił albo usunął, oraz starsze wpisy z pliku o innej treści niż Twoja. Każda pozycja pokazuje obie wersje i ma dwa przyciski: „Przywróć poprzedni” albo „Przywróć z pliku” (wraca tamta treść i dostaje bieżący czas) oraz „Zostaw obecny” (pozycja znika z listy). Przywrócenie też da się cofnąć: treść, którą zastąpiło, trafia na tę samą listę jako „Poprzednia treść”. Jedno miejsce może mieć na liście kilka pozycji, np. po wczytaniu kilku plików; kolejny plik nie usuwa wcześniejszych. Lista przetrwa odświeżenie strony. Gdy ma więcej niż trzy pozycje, na jej końcu jest przycisk „Zostaw wszystkie obecne (wyczyść listę)”; jeśli przepadłaby przy tym poprzednia treść Twoich wpisów, geoportal najpierw o to zapyta.

Praca kilku osób

Każda osoba pracuje u siebie i ma własne wpisy. Łączy się je plikiem.

1. Osoba A klika „Zapisz kopię pracy (plik)” i przekazuje osobie B plik kopia_pracy_POG_….json (nie arkusz).
2. Osoba B klika „Wczytaj kopię pracy” i wskazuje ten plik.
3. Wpisy się łączą. Osoba B ma teraz swoje wpisy i wpisy osoby A.
4. Osoba B może zapisać nową, wspólną kopię i przekazać ją dalej.

Dobra praktyka: jedna osoba zbiera pliki od wszystkich i wczytuje je po kolei u siebie. U niej powstaje wersja zbiorcza.

Eksport do raportu

Arkusz służy do czytania i do raportu. Nie da się go wczytać z powrotem do narzędzia. Do tego służy tylko plik kopii pracy (kopia_pracy_POG_….json).

Przycisk „Eksport do arkusza (CSV)” zapisuje tabelę ze wszystkimi wpisami do pliku arkusz_weryfikacji_POG_RRRR-MM-DD_GGMM.csv. Plik otwiera się w Excelu i w innych arkuszach kalkulacyjnych. Kolumny:

W zakładce „Weryfikacja” jest też lista „Ostatnie wpisy”. Pokazuje 80 najnowszych. Kliknięcie wraca do opisanego miejsca.

Postęp na mapie

W zakładce „Warstwy” wybierz „Kolor według: statusu weryfikacji”. Strefy dostaną kolory statusów. Jasnoszare są te, których jeszcze nie oceniono. Ten widok dotyczy tylko stref, nie plam ani obszarów.

8Widok 3D

Włączanie i poruszanie się

Kliknij „Widok 3D” w nagłówku. Mapa się pochyli, a na niej otworzy się okno „Widok 3D” z ustawieniami. Widok wyłącza ten sam przycisk w nagłówku albo przycisk „Wyłącz widok 3D” na dole okna. Krzyżyk tylko zamyka okno, a widok 3D zostaje. Okno przywraca przycisk „Okno widoku 3D” u góry mapy.

• Obrót i pochylenie: przeciągnij prawym przyciskiem myszy.
• „Nachylenie”: suwak od widoku z góry do widoku prawie z poziomu ulicy.
• Dłuższe objaśnienia w oknie „Widok 3D” są zwinięte, żeby okno nie zasłaniało mapy. Rozwijasz je kliknięciem napisu: „Skąd wysokości budynków”, „Kolory budynków”, „Jak czytać model” i „Jak czytać bryły stref”. Samo okno zwija przycisk z kreską na jego pasku.
• „Skala pionowa”: rzeczywista albo przewyższona 2 lub 3 razy. Przewyższenie pomaga dostrzec różnice wysokości w skali miasta. Do oceny proporcji używaj skali rzeczywistej.

Bryły limitu wysokości

Każda strefa staje się bryłą. Jej wysokość to maksymalna wysokość zabudowy z projektu. Kolor bryły jest taki jak kolor strefy na płaskiej mapie.

• Bryła pokazuje limit, a nie prognozę zabudowy. Nikt nie zabuduje całej strefy do pełnej wysokości.
• Strefa, która nie określa maksymalnej wysokości, leży płasko i ma kreskowanie. To nie jest limit 0 m.
• Pole „Bryły limitu wysokości” włącza i wyłącza bryły. Suwak obok zmienia ich krycie. Przy mniejszym kryciu widać budynki w środku.
• Kliknięta strefa dostaje jasny obrys. Gdy widać budynki albo model ze zdjęć, jej wypełnienie jest lekkie, żeby nie zasłaniało kolorów budynków.

Budynki a limit wysokości

Pole „Budynki a limit wysokości” wczytuje budynki z ewidencji miasta i porównuje każdy z limitem wysokości jego strefy. Budynki pobierają się z internetu, tylko dla widocznego fragmentu mapy. Pole zaznacza się samo po włączeniu widoku 3D albo modelu ze zdjęć. Jeśli je odznaczysz, narzędzie nie zaznaczy go ponownie bez Ciebie.

• Budynki wczytują się dopiero po przybliżeniu. Okno podpowie, do jakiej skali trzeba przybliżyć mapę. Po oddaleniu mapy budynki znikają.
• Lista „Pokaż” pod polem wybiera, co mówią kolory (opis niżej). Jest widoczna zawsze, ale działa tylko przy zaznaczonym polu „Budynki a limit wysokości”.
• Pod listą widać, ile budynków jest w widoku, ile ma bryłę ponad limit strefy, ile ma ponad limit tylko najwyższy punkt i ile ma zapas ponad 3 m. Rozwijane „Skąd wysokości budynków” podaje, ile budynków ma wysokość zmierzoną, a ile szacowaną.
• Objaśnienie kolorów jest w oknie „Legenda” na mapie. Gdy to okno jest zamknięte, okno „Widok 3D” pokazuje to samo objaśnienie pod rozwijanym napisem „Kolory budynków”.

Za przekroczenie limitu narzędzie uznaje różnicę większą niż 1 m przy wysokości zmierzonej albo większą niż jedna kondygnacja (3,2 m) przy szacowanej. Mniejsza różnica to „ponad limit w granicy tolerancji” i nie dostaje koloru ostrzegawczego.

Zapas do limitu liczy się od najwyższego punktu budynku. Przy wysokości szacowanej zapas jest pomniejszony o jedną kondygnację (3,2 m), bo szacunek nie obejmuje dachu. Gdy ewidencja nie podaje liczby kondygnacji albo pomiar został odrzucony, zapas nie jest rysowany. Zapas mniejszy niż 3 m też nie jest rysowany.

Zanim napiszesz w notatce, że budynek przekracza limit, sprawdź w oknie budynku, czy jego wysokość jest zmierzona, i obejrzyj go w modelu ze zdjęć lotniczych albo w Street View.

Kolory przekroczeń i zapasu wysokości

Lista „Pokaż” w oknie „Widok 3D”, pod polem „Budynki a limit wysokości”, decyduje, co mówią kolory budynków:

Znaczenie kolorów:

Przy włączonym modelu ze zdjęć lotniczych budynki widać w samym modelu. Kolorowe nakładki pokazują wtedy tylko to, co wystaje ponad limit, i wolne miejsce do limitu.

Obowiązuje zawsze legenda w narzędziu: okno „Legenda” na mapie, zakładka „Legenda” w lewym panelu albo rozwijane „Kolory budynków” w oknie „Widok 3D”. Jeśli różni się od tej tabeli, wierz legendzie.

Jak to czytać:

• Dużo przekroczeń w strefie znaczy, że limit jest niższy niż to, co już stoi. Warto zapytać, czy to zamierzone.
• Duży zapas w całej strefie znaczy, że projekt pozwala na znacznie wyższą zabudowę niż obecna. To może zapowiadać zmianę charakteru miejsca.
• Pojedynczy pomarańczowy budynek zwykle nic nie znaczy: ponad limit wystaje tylko szczyt dachu. Pomarańczowa płyta wysoko nad budynkiem to najczęściej komin, maszt albo drzewo.
• Budynek beżowy ma wysokość szacowaną. Jego przekroczenie albo zapas sprawdź w modelu ze zdjęć, zanim wyciągniesz wniosek.
• Budynek jasnopomarańczowy stoi na granicy stref. Kolory dotyczą strefy, w której leży jego większa część. Sprawdź w oknie budynku i w modelu ze zdjęć, czy wyższa część nie wypada w strefie z niższym limitem.

Model ze zdjęć lotniczych

Pole „Model 3D ze zdjęć lotniczych (GUGiK 2021)” wczytuje trójwymiarowy obraz miasta. Widać w nim prawdziwe budynki z dachami, drzewa i ukształtowanie terenu. Model powstał ze zdjęć z 3 października 2021 r.

• Model pobiera się z internetu. Przy pierwszym włączeniu trzeba chwilę poczekać.
• Model widać dopiero po przybliżeniu. Okno podpowie, do jakiej skali trzeba przybliżyć mapę.
• „Dokładność”: „mniejsza (szybciej)”, „średnia” albo „duża (wolniej)”. Na słabszym komputerze wybierz mniejszą.
• „Ortofotomapa pod modelem”: pod modelem leży zdjęcie lotnicze i ciemniejsze tło, żeby szczeliny w modelu nie świeciły na biało.
• Bryły limitu są wtedy półprzezroczyste. Widać, czy prawdziwe budynki mieszczą się w limicie.
• Przy modelu bryła każdej strefy stoi na poziomie gruntu tej strefy: jednym, uśrednionym dla całej strefy. Gdy grunt w strefie jest pochyły, góra bryły nie pokazuje więc dokładnie limitu dla każdego budynku. O przekroczeniu rozstrzygają kolorowe nakładki na budynkach i okno budynku, liczone od gruntu każdego budynku.
• Skala pionowa jest przy modelu zawsze rzeczywista, bo modelu nie da się przewyższyć.
• Budynków postawionych po 2021 r. w modelu nie ma. W ich miejscu jest stan sprzed budowy.

Mapa jest płaska, a prawdziwy teren nie. Narzędzie ustawia model tak, żeby grunt zgadzał się z mapą w środku widoku albo w środku wybranej strefy. Dalej od tego punktu, zwłaszcza na zboczach, model może wisieć nad mapą albo się w niej zapadać.

• „Wyrównaj model do gruntu w środku ekranu”: ustawia model na nowo dla miejsca, na które patrzysz. W widoku jednej strefy przycisk nazywa się „Wyrównaj model do gruntu w środku strefy”.
• „Poziom modelu”: suwak ręcznie podnosi albo opuszcza model o kilka metrów.
• Model nie działa razem z polem „Rzeźba terenu”. Przy włączonym modelu rzeźba wyłącza się sama, a jej pole jest zablokowane.

Jeśli modelu nie da się wczytać, okno „Widok 3D” podaje przyczynę na czerwono, np. że model jest niedostępny pod adresem, pod którym otwarto stronę. Bryły stref i budynki z ewidencji działają wtedy normalnie.

Klikanie budynków

Kliknij budynek w widoku 3D. Budynek dostanie żółte podświetlenie, a na mapie otworzy się okno z jego adresem w tytule i danymi:

• „Funkcja”: rodzaj budynku według ewidencji,
• „Wysokość” z informacją, czy jest zmierzona w modelu, czy szacowana z kondygnacji, oraz „Najwyższy punkt”,
• „Kliknięty punkt”: wysokość klikniętego miejsca, gdy włączony jest model ze zdjęć,
• „Powierzchnia zabudowy”, „Kondygnacje nadziemne”, „Kondygnacje podziemne”, „Rok budowy”, „Kubatura”, „Poziom terenu”,
• „Strefa planu”, w której stoi budynek, i jej „Limit wysokości”,
• „Względem limitu”: o ile budynek przekracza limit albo ile ma zapasu. Przy wysokości szacowanej okno podaje „zapas szacunkowy”, po odjęciu jednej kondygnacji.

Gdy budynek leży na granicy stref, okno wymienia te strefy z udziałem budynku i limitem każdej z nich. Kolory i wiersz „Względem limitu” dotyczą strefy z największą częścią budynku. Gdy pomiar z modelu został odrzucony (mały obiekt pod koroną drzewa), okno podaje odrzuconą wartość z dopiskiem „Do sprawdzenia”.

Klikać można zarówno uproszczone bryły budynków, jak i budynki w modelu ze zdjęć lotniczych. W modelu ze zdjęć narzędzie dopasowuje kliknięcie do najbliższego budynku z ewidencji. Jeśli klikniesz drzewo, plac albo budynek nowszy niż ewidencja, okno się nie pojawi albo wskaże budynek obok. Krzyżyk okna budynku zdejmuje podświetlenie.

Razem z oknem budynku w prawym panelu otwiera się karta strefy, w której budynek stoi. Kliknięcie poza budynkiem działa jak zwykle: otwiera kartę strefy pod kursorem.

Widok jednej strefy

Na karcie strefy kliknij „Pokaż tę strefę w 3D”. Na mapie zostanie sama ta strefa jako półprzezroczysta bryła limitu, razem z budynkami. Budynki spoza strefy są jasnoszare. Podkład staje się wyraźniejszy.

Otwiera się też okno z tytułem w rodzaju „Strefa 1622SU, 17,94 ha” i tabelą. Tabela zestawia to, co dopuszcza projekt, z tym, co stoi dziś:

• „Ortofotomapa jako podkład” zamienia mapę pod bryłą na zdjęcie lotnicze.
• „Wróć do całego planu” kończy widok jednej strefy. Krzyżyk tylko zamyka okno. Okno przywraca przycisk „Okno strefy” u góry mapy.

9Pomiary i wydruk

Pomiary

1. Kliknij „Odległość” albo „Powierzchnia” w nagłówku. Kursor zmieni się w krzyżyk.
2. Klikaj kolejne punkty na mapie. Dla odległości to punkty wzdłuż trasy. Dla powierzchni to narożniki figury.
3. Wynik widać na bieżąco w oknie „Pomiar odległości” albo „Pomiar powierzchni” na mapie. Odległość jest w metrach albo kilometrach. Powierzchnia w hektarach i w metrach kwadratowych.
4. „Wyczyść” zaczyna pomiar od nowa. „Zakończ pomiar” wyłącza narzędzie pomiaru. To samo robi klawisz Esc.

Dopóki pomiar jest włączony, kliknięcie nie otwiera karty strefy. Jeśli mapa „nie reaguje” na klikanie stref, sprawdź, czy nie został włączony pomiar.

Mierz na płaskiej mapie, nie w widoku 3D. Pomiar w pochylonym widoku jest mniej dokładny, bo trudniej trafić w punkt.

Wydruk

1. Ustaw mapę tak, jak ma wyglądać na papierze: skalę, warstwy, kolory.
2. Kliknij „Drukuj”.
3. W oknie drukowania wybierz orientację poziomą, format A4 i włącz opcję „Grafika w tle” (w niektórych przeglądarkach: „Drukuj tła”). Bez niej znikną kolory w legendzie.
4. Wybierz drukarkę albo „Zapisz jako PDF”.

Na arkuszu są: mapa, podziałka, legenda włączonych warstw, data wydruku i Twoje nazwisko z zakładki „Weryfikacja”. W nagłówku jest też informacja o wybranej strefie i filtrze.

W widoku 3D podziałki nie ma. Skala zmienia się tam w głąb obrazu, więc jedna podziałka wprowadzałaby w błąd.

10Analiza tekstowa

Co to jest

Analiza to raport tekstowy z audytu. Mapa pokazuje, gdzie jest sygnał. Analiza tłumaczy, skąd się wziął, ile jest takich miejsc w całym mieście i jaką metodą je znaleziono.

Otwierasz ją przyciskiem „Analiza” w nagłówku. Otwiera się w osobnej karcie przeglądarki. Mapa zostaje otwarta w swojej karcie. Wygodnie jest mieć obie obok siebie, najlepiej na dwóch monitorach. Na jednym ekranie mapa w połowie okna też działa, ale panele boczne są wtedy zwinięte i rozwijasz je przyciskiem na krawędzi mapy (zob. rozdział 3).

Rozdziały analizy:

Z analizy na mapę

• Symbole stref w tabelach i w tekście analizy są odnośnikami. Kliknij symbol, a karta przeglądarki z mapą przejdzie do tej strefy i otworzy jej kartę.
• Tak samo działają odnośniki do obszarów (np. A3), nazwy planów miejscowych i numery spraw w tabeli konfliktów. Plamy nie mają własnych odnośników: otwierasz je przez symbol strefy.
• W dużych tabelach analizy jest pole „Szukaj w tabeli”. Wpisz symbol strefy, nazwę planu albo symbol terenu, żeby znaleźć swój wiersz. Tabela pokazuje na początku tylko kilkanaście pozycji, więc wyszukiwanie przeglądarki (Ctrl+F) nie znajdzie pozostałych, dopóki nie klikniesz „Pokaż wszystkie”.
• Mapa nie wczytuje się przy tym od nowa. Jeśli karta z mapą była zamknięta, otworzy się nowa.
• Po kliknięciu przełącz się na kartę z mapą. Przeglądarka nie zawsze robi to sama.

Z mapy do analizy

• Na karcie plamy („Opis w analizie: rozdział …”) i przy odczytach z planów miejscowych na karcie strefy (np. „rozdział 9 analizy”) jest odnośnik do właściwego rozdziału analizy. Tabela tego rozdziału otwiera się zawężona do Twojej strefy: pole „Szukaj w tabeli” jest już wypełnione jej symbolem. Wyczyść to pole, żeby zobaczyć całą tabelę.
• Objaśnienie „Co oznaczają te sygnały” pod etykietami sygnałów ma odnośniki „więcej w analizie”. Prowadzą do miejsca, w którym analiza opisuje dany sygnał.
• Karta obszaru i karta konfliktu mają odnośnik do swojego opisu w analizie.
• Zwykłe kliknięcie takiego odnośnika otwiera podgląd rozdziału w panelu z prawej strony ekranu, bez opuszczania mapy. Podgląd zamyka krzyżyk albo klawisz Esc (także po kliknięciu w treść podglądu). Zamyka go też otwarcie karty albo listy na mapie. Odnośnik „Otwórz w osobnej karcie” u góry podglądu albo kliknięcie z klawiszem Ctrl otwiera analizę w osobnej karcie przeglądarki.
• Gdy okno przeglądarki jest węższe niż ok. 900 px, podgląd się nie mieści i odnośnik od razu otwiera analizę w osobnej karcie.

Odnośniki do miejsc na mapie

Adres w pasku przeglądarki zmienia się, gdy otwierasz strefę albo obszar. Taki adres możesz zapisać albo komuś wysłać. Po jego otwarciu narzędzie pokaże to samo miejsce. Najprościej użyć przycisku „Kopiuj odnośnik” na karcie.

Odbiorca zobaczy miejsce, ale nie Twoje wpisy. Wpisy przekazuje się tylko plikiem kopii pracy.

11Ograniczenia danych i pułapki

Czego dane nie mówią

• Brak uzasadnienia projektu. Urząd nie opublikował uzasadnienia. Z danych nie widać, dlaczego autorzy przyjęli dane rozwiązanie.
• Teksty planów czytano bez rysunków. Ustalenia, które są tylko na rysunku planu, np. osuwiska albo linie zabudowy, nie są uwzględnione.
• Zmiany między wersjami pochodzą z kolorów skanów. Możliwe są fałszywe plamy. Z wcześniejszych wersji znany jest tylko rodzaj strefy, bez wskaźników.
• Studium z 2014 r. odczytano z obrazu. Nie rozróżnia zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej.
• Własność to tylko grupa. Gmina, Skarb Państwa, osoby prawne, osoby fizyczne. Bez nazw właścicieli.
• Budynki z ewidencji. Liczba kondygnacji bywa nieaktualna albo pusta. Wysokość jest zmierzona w modelu ze zdjęć z 2021 r., a dla nowszych budynków szacowana z liczby kondygnacji.
• Model ze zdjęć jest z 2021 r. Nowszych budynków w nim nie ma.
• Lista konfliktów jest niepełna. Położenie części punktów jest przybliżone.
• Dane z internetu mogą być chwilowo niedostępne. Dotyczy to warstw z usług miasta i GUGiK, danych „w klikniętym punkcie”, budynków i modelu ze zdjęć. Strefy, plamy i weryfikacja działają bez nich.

Typowe pułapki

• Limit to nie prognoza. Bryła 3D i wskaźniki pokazują, ile najwyżej wolno. Nie pokazują, co powstanie.
• Wskaźniki są dla działki, nie dla strefy. Przeliczenie na całą strefę zawsze zawyża.
• Plan miejscowy obowiązuje dalej. Uchwalenie planu ogólnego nie zmienia planów miejscowych. Strefa mówi, na co będzie można zmienić plan miejscowy i co wolno tam, gdzie planu nie ma.
• Brak sygnału to nie brak problemu. Automat sprawdza tylko to, co umie policzyć.
• Sygnał to nie błąd. Część sygnałów ma proste wyjaśnienie, np. istniejący wysoki budynek.
• Czerwony budynek to jeszcze nie dowód. Sprawdź w oknie budynku, czy wysokość jest zmierzona, czy szacowana (budynek o wysokości szacowanej jest beżowy). Przy szacowanej przekroczenie o jedną lub dwie kondygnacje może wynikać z samego sposobu liczenia.
• Zapomniany filtr. Mapa i statystyki pokazują wtedy tylko część stref.
• Niezapisana notatka. Notatka zapisuje się sama chwilę po przerwaniu pisania. Zanim zamkniesz przeglądarkę, sprawdź, czy w formularzu jest napis „zapisano”.
• Brak kopii. Wpisy żyją w jednej przeglądarce. Bez pliku kopii jedna pomyłka przy czyszczeniu danych kasuje całą pracę.
• Dwie osoby, to samo miejsce. Przy łączeniu plików obowiązuje tylko nowszy wpis. Drugą wersję trzeba odszukać na liście „Do przywrócenia”.

12Najczęstsze pytania

Nie widzę swoich wpisów. Co się stało?

Sprawdź, czy to ta sama przeglądarka i ten sam adres co poprzednio. Sprawdź, czy nie pracujesz w oknie prywatnym. Spójrz na pasek adresu. Jeśli zaczyna się od file:// albo od 127.0.0.1, a zwykle pracujesz pod adresem localhost:8770 (albo odwrotnie), wpisy są pod tamtym adresem. Otwórz narzędzie tak samo jak wtedy, kliknij „Zapisz kopię pracy (plik)”, potem uruchom uruchom_geoportal.bat i użyj „Wczytaj kopię pracy”. Jeśli wpisów nadal nie ma, kliknij „Wczytaj kopię pracy” w zakładce „Weryfikacja” i wskaż najnowszy plik kopia_pracy_POG_… (data i godzina są w nazwie).

Nie widzę panelu z zakładkami „Warstwy” albo „Karta”.

Panel jest zwinięty. W wąskim oknie panele zwijają się same: lewy poniżej ok. 1200 px szerokości, prawy poniżej ok. 900 px. Kliknij wąski przycisk na krawędzi mapy albo naciśnij klawisz [ (lewy panel) lub ] (prawy). Gdy prawy panel jest zwinięty ręcznie, po kliknięciu mapy kartę pokazuje przycisk „Karta: …” u góry mapy. Oba panele rozwija też przycisk „Przywróć domyślny układ okien i paneli” na dole okna „Pomoc”.

Mam dwa pliki z weryfikacją. Który jest kopią pracy?

Ten, którego nazwa zaczyna się od kopia_pracy_POG_. Plik arkusz_weryfikacji_POG_… to tabela do czytania w Excelu i nie da się go wczytać. Starsze kopie nazywają się weryfikacja_POG_….json i też są ważne. Arkusz ze starszej wersji ma tę samą nazwę z końcówką .csv.

Czy ktoś widzi moje notatki, zanim je przekażę?

Nie. Wpisy są tylko w Twojej przeglądarce. Inni zobaczą je dopiero wtedy, gdy przekażesz im plik kopii pracy albo arkusz.

Czy narzędzie działa bez internetu?

Częściowo. Jeśli narzędzie jest uruchomione z folderu na Twoim komputerze, strefy, plamy, obszary, karty i weryfikacja działają. Nie działają: podkład mapy, ortofotomapa, warstwy z usług miasta, dane „w klikniętym punkcie”, budynki w widoku 3D i model ze zdjęć lotniczych.

Warstwa jest włączona, ale nic nie widać.

Jeśli jej nazwa jest wyszarzona, warstwa nie rysuje się w tej skali. Kliknij skalę podaną przy nazwie. Jeśli nie jest wyszarzona, serwis z danymi może chwilowo nie odpowiadać. Spróbuj za kilka minut.

Co znaczy komunikat „Część danych z usług zewnętrznych jest chwilowo niedostępna”?

Serwery miasta albo GUGiK nie odpowiedziały. Nie tracisz przez to żadnych wpisów. Pracuj dalej, a brakujące dane sprawdź później.

Klikam strefę i nic się nie dzieje.

Najczęściej jest włączony pomiar. Kliknij „Zakończ pomiar” w oknie pomiaru albo naciśnij Esc.

Klikam strefę, a otwiera się karta plamy albo konfliktu.

Plamy, zmiany między wersjami, konflikty i obszary uzupełnienia zabudowy z włączonych warstw leżą nad strefami i mają pierwszeństwo. Pod kartą obiektu kliknij „Karta strefy …”. Możesz też wyłączyć warstwę w zakładce „Warstwy”.

Klikam wewnątrz obrysu obszaru A, B, C, a otwiera się karta strefy.

Tak ma być. Obrys tylko pokazuje zasięg obszaru. Kartę obszaru otwórz z zakładki „Obszary”, z wyszukiwarki (np. A3) albo odnośnikiem w części „Obszary do pogłębionych analiz” na karcie strefy.

W widoku 3D nie ma budynków.

Zaznacz pole „Budynki a limit wysokości” w oknie „Widok 3D” i przybliż mapę. Okno „Widok 3D” podaje, do jakiej skali. Jeśli pojawia się informacja, że usługa nie odpowiada, spróbuj za chwilę.

Model ze zdjęć wisi nad mapą albo jest zapadnięty.

Kliknij „Wyrównaj model do gruntu w środku ekranu”. Jeśli to nie wystarczy, przesuń suwak „Poziom modelu”. Na stromych zboczach idealnego dopasowania nie będzie.

Model ze zdjęć się nie wczytuje albo ma białe dziury.

Model pobiera się z internetu i jest duży. Poczekaj chwilę bez ruszania mapy. Wybierz mniejszą „Dokładność”. Zostaw włączone pole „Ortofotomapa pod modelem”. Dziury w oddali zwykle znikają po przybliżeniu. Jeśli okno „Widok 3D” pokazuje czerwony komunikat, że model jest niedostępny pod tym adresem strony, zgłoś to osobie, która udostępniła narzędzie. To sprawa ustawień serwera, nie Twojego komputera.

Narzędzie działa wolno.

Wyłącz model ze zdjęć i pole „Budynki a limit wysokości”, gdy ich nie potrzebujesz. Wyłącz zbędne warstwy z usług miasta. Zamknij inne karty przeglądarki. Widok 3D wymaga sprawnej karty graficznej.

Jak cofnąć ocenę?

Otwórz kartę tego miejsca i kliknij status „do weryfikacji”. Jeśli usuniesz też notatkę, wpis zniknie całkiem. Pomyłkę przy kasowaniu naprawia przycisk „Cofnij: przywróć poprzednią notatkę”, który pojawia się wtedy pod notatką. Wpis zastąpiony przy wczytaniu kopii pracy odzyskasz z listy „Do przywrócenia” w zakładce „Weryfikacja”.

Chcę ocenić zmianę między wersjami, ale jej karta nie ma formularza.

Zapisz ocenę przy strefie. Pod kartą zmiany kliknij „Karta strefy …” i tam wpisz status oraz notatkę.

Ile czasu zajmuje jedno miejsce?

Prosty przypadek to kilka minut. Miejsce, w którym trzeba przeczytać uchwałę planu miejscowego, zajmuje kilkanaście minut i więcej. Trudne sprawy oznacz „do wyjaśnienia” i idź dalej.

Widzę błąd w danych narzędzia. Komu to zgłosić?

Zapisz to w notatce przy danym miejscu i nadaj status „do wyjaśnienia”. Zacznij notatkę od słów „Błąd danych”. Takie wpisy łatwo potem odszukać w arkuszu.

Instrukcja dotyczy geoportalu z projektem roboczym planu ogólnego Krakowa z 31 lipca 2026 r. Ustalenia audytu to sygnały do weryfikacji, nie rozstrzygnięcia. Źródła danych: projekt planu ogólnego (BIP Miasta Krakowa), MSIP UMK, GUGiK, © autorzy OpenStreetMap. Pełną listę źródeł pokazuje przycisk „Źródła danych” na dole mapy.